Η Οικονομία ως Αυτοοργανούμενο Σύστημα

Η ομιλία παρουσιασθηκε στην διεπιστημονική ημερίδα για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Ilya Prigogine στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η ημερίδα διεξήχθη στο ΚΕΔΕΑ στις 25 Ιανουαρίου 2017.

Μπορείτε να δείτε και τις υπόλοιπες ομιλίες στο www.anixneyseis.gr

Η δική μου:

https://www.youtube.com/watch?v=POcF9VxSceY

Μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση; Είναι οι Θέσεις Εργασίας ηλίθιε!

Όποτε βρίσκομαι σε μια παρέα μη οικονομολόγων και η συζήτηση έρχεται στην πολιτική, σχεδόν πάντα τίθεται το ερώτημα τι εννοούμε εμείς οι οικονομολόγοι με τον όρο «μεταρρυθμίσεις». Επειδή είναι αρκετά δύσκολο να εξηγήσεις σε μη ειδικούς τους τεχνικούς όρους, προσπαθώ να εξηγήσω με μερικές φράσεις και αρκετά παραδείγματα τι εννοούμε με τον όρο «μεταρρυθμίσεις». Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να εξηγήσω με εκλαϊκευμένο τρόπο τον όρο αυτό.

Η βάση του όρου μεταρρύθμιση στην οικονομία αναφέρεται στην απομάκρυνση από μονοπωλιακές και ολιγοπωλιακές μορφές σε μια αγορά προϊόντος ή υπηρεσίας και την μετάβαση σε ένα καθεστώς πιο ανταγωνιστικό με περισσότερους παίκτες. Η οικονομική επιστήμη έχει αποφανθεί τελεσίδικα: όσο μεγαλύτερος ο αριθμός των επιχειρήσεων σε έναν κλάδο τόσο χαμηλότερες οι τιμές, τόσο μεγαλύτερη η ωφέλεια των καταναλωτών, η απασχόληση, η παραγωγικότητα και η καινοτομία και τελικά τόσο μεγαλύτερο το όφελος της κοινωνίας. Άρα μεταρρυθμίσεις που οδηγούν σε ανταγωνιστικές συνθήκες σημαίνουν περισσότερες δουλειές. Αντιμεταρρυθμίσεις που οδηγούν σε ολιγοπώλια και μονοπώλια σημαίνουν λιγότερες δουλειές. Ας δούμε μερικά παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία της χώρας.

Τηλεπικοινωνίες: Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν εδόθησαν οι άδειες στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, υπήρχε μια κρατική εταιρεία, ο ΟΤΕ. Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι η αίτηση για τηλέφωνο μπορεί να έκανε και 5 χρόνια να ικανοποιηθεί. Υπήρχαν αγγελίες πώλησης τηλεφωνικών γραμμών και αρκετοί χρησιμοποιούσαν πολιτικό μέσο για την γρήγορη ικανοποίηση της αίτησης! Εάν όμως ήσουν καρδιοπαθής έπαιρνες τηλέφωνο σύντομα (έτσι εξηγείται ο μεγάλος αριθμός καρδιοπαθών σε ορισμένες περιοχές της χώρας). Με την εισαγωγή της κινητής τηλεφωνίας ο καταναλωτής είχε άμεση πρόσβαση στην τηλεφωνία και αυτό ώθησε στον εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ. Χιλιάδες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν, τεχνικών, πωλητών, γραφείου στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Δουλειές που δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να εξασφαλιστούν από τον τότε ΟΤΕ. Στην συνέχεια ήλθε το διαδίκτυο και ενίσχυσε αυτήν την αγορά. Άρα το άνοιγμα της αγοράς των τηλεπικοινωνιών οδήγησε σε περισσότερες δουλειές. Η κοινωνία βρίσκεται σε καλύτερη θέση με πριν.

Ιδιωτικά ΚΤΕΟ. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν μόνο τα κρατικά ΚΤΕΟ. Ο πολίτης έκλεινε ραντεβού(!) για να περάσει το αυτοκίνητο του έλεγχο. Όλως τυχαίως το ραντεβού όλων οριζόταν για τις 8 το πρωί. Έτσι ο πολίτης αναγκαζόταν, για να πιάσει καλή σειρά, να περιμένει σε ουρά από τις 4 ή 5 το πρωί. Δεν θα αναφερθώ στην διαφθορά. Με το άνοιγμα της αγοράς και την έκδοση αδειών για ιδιωτικά ΚΤΕΟ ο πολίτης πολλές φορές δεν χρειάζεται να κλείσει ραντεβού. Πηγαίνει άμεσα το αυτοκίνητο του όποια ώρα της ημέρας το επιθυμεί, κάθεται στο σαλόνι και με ένα καφέ έχει τελειώσει η διαδικασία. Το κόστος για τον πολίτη το ίδιο με πριν. Με την δημιουργία των ιδιωτικών ΚΤΕΟ δημιουργήθηκαν χιλιάδες δουλειές και βελτιώθηκε η ζωή του πολίτη. Άρα άνοιγμα της αγοράς των τεχνικών ελέγχων των αυτοκινήτων οδήγησε σε περισσότερες θέσεις εργασίας. Η κοινωνία βρίσκεται σε καλύτερη θέση με πριν.

Ηλεκτρική Ενέργεια. Κατά τα τελευταία χρόνια συντελέστηκε μια σημαντική αλλαγή και στον κλάδο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Κατασκευάσθηκαν εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους. Με την είσοδο αυτών των νέων παραγωγών στην αγορά άρχισαν και οι προσφορές τιμών προς του μεγάλους καταναλωτές (επιχειρήσεις) αλλά και τους οικιακούς. Στην συνέχεια αναγκάσθηκε να ακολουθήσει και η ΔΕΗ. Το άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας οδήγησε σε νέες θέσεις εργασίας που δεν θα μπορούσαν να προσφερθούν από την ΔΕΗ. Η κοινωνία βρίσκεται σε καλύτερη θέση σε σχέση με πριν.

Ιδιωτική Τηλεόραση και ραδιόφωνο. ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, για τους παλαιότερους ονόματα των προηγούμενων δεκαετιών που χαρακτήρισαν το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Με την απελευθέρωση της αγοράς και τη δημιουργία δεκάδων μικρών και μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών και εκατοντάδων ραδιοφώνων σε όλη την Ελλάδα, δημιουργήθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας στους σταθμούς αυτούς. Και όχι μόνο. Η μεγέθυνση αυτής της αγοράς οδήγησε και σε αύξηση της αγοράς της διαφήμισης με αποτέλεσμα περισσότερες δουλείες και σε αυτόν τον κλάδο. Η επιστροφή σε ολιγοπωλιακές καταστάσεις, όπως προδιαγράφεται, θα οδηγήσει σε μείωση των θέσεων εργασίας και σε περιορισμό των επιλογών των πολιτών. Άρα η κοινωνία θα βρεθεί σε χειρότερη θέση από πριν. σε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιγιοπώε καλας. Οι πολίια χιλιαδες θα μποροφφή

ΚΕΠ: Μέσα δεκαετίας του 1990 και οι πολίτες εξακολουθούν να υποφέρουν από την γραφειοκρατία, χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά! Ουρές παντού. Η πολιτεία δημιουργεί τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολι σε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιγιοπώε καλας. Οι πολίια χιλιαδες θα μποροτών με αποτέλεσμα την μείωση σε σημαντικό βαθμό της γραφειοκρατίας σε πολλ σε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιγιοπώε καλας. Οι πολίια χιλιαδες θα μποροούς  τομείς του δημοσίου. Δημιουργήθηκαν χιλιάδες θέσεις παραγωγικής εργασίας. Η κοινωνία βρέθηκε σε καλύτερη θέση από πριν.

Και πάντα κλείνω με την φράση: Οι μεταρρυθμίσεις οδηγούν σε περισσότερες θέσεις εργασίας, δηλαδή δουλειά για σένα, το παιδί σου, το εγγόνι σου. Υψηλότερο εισόδημα για όλους και βελτίωση της κοινωνίας. Η αντιμεταρρύθμιση (όρα Βενεζουέλα, Αργεντινή, κ.α.) οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα. Η επιλογή δική σας.

Της Θεσσαλονίκης το Λιμάνι: Από λιμάνι επαρχίας σε διεθνή κόμβο

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Δήμος Θεσσαλονίκης διοργάνωσε συνάντηση των φορέων της πόλης με μοναδικό ερώτημα την παραχώρηση του πρώτου προβλήτα του λιμανιού στην πόλη της Θεσσαλονίκης για την ανάπτυξη πολιτιστικών δράσεων. Τόσο ο Δήμαρχος της πόλης όσο και οι παραγωγικοί φορείς δεν έθεσαν σε αμφισβήτηση την διαδικασία παραχώρησης.

Συμμετείχα στην  συνάντηση ως εκπρόσωπος του ΑΠΘ. Επειδή το ερώτημα ήταν ένα και μοναδικό και δεν αφορούσε την παραχώρηση ή μη, οι προτάσεις που κατέθεσα αφορούσαν τις ενέργειες που θα μπορούσε να κάνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης ώστε να εξασφαλιστεί η παραχώρηση του πρώτου προβλήτα. Συνοπτικά αναφέρω: α) επειδή το θέμα είναι πολιτικό απαιτείται συνάντηση του Δημάρχου με τον Πρωθυπουργό και εφαρμογή του μοντέλου της Δραπετσώνας κατά την παραχώρηση του ΟΛΠ , β) συνάντηση του Δημάρχου με τους ενδιαφερόμενους επενδυτές για την παραχώρηση εκ μέρους τους του πρώτου προβλήτα στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Σημείωσα ότι η ανάπτυξη πολιτιστικών δράσεων στον πρώτο προβλήτα θα προσφέρει αξία στην επένδυση του παρόχου ειδικά στον κλάδο της κρουαζιέρας.

Ως αναπληρωτής πρύτανη του ΑΠΘ δεν θα ήταν σωστό να πάρω θέση στο θέμα της παραχώρησης του ΟΛΘ, αφενός μεν διότι δεν αποτελούσε μέρος του ερωτήματος που έθεσε ο Δήμαρχος και αφετέρου δεν μπορούσα να δεσμεύσω το ΑΠΘ με μια θέση που ενδεχομένως στην Σύγκλητο να υπήρχαν διαφωνίες. Στο παρόν άρθρο ως καθηγητής οικονομικών παίρνω συγκεκριμένη θέση, όπως εξάλλου έκανα και στο παρελθόν όσον αφορά τον ρόλο του λιμανιού στην πόλη.

Η επιστημονική μου θέση είναι ότι η λειτουργία του λιμανιού εκ μέρους του δημοσίου δεν απέδωσε και δεν μπορεί  να αποδώσει στην εποχή του εντόνου ανταγωνισμού και της παγκοσμιοποίησης. Στην συνάντηση ακούστηκαν, κυρίως από κομματικούς εκπροσώπους της αριστεράς τα γνωστά τετριμμένα για τον δημόσιο χαρακτήρα, λιμάνι στην υπηρεσία του λαού, κλπ. Το ερώτημα είναι πως θα επιτύχει το λιμάνι αυτήν την εποχή με δημόσια διοίκηση. Δηλαδή, θα υπάρξει ένας από μηχανής θεός που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη του λιμανιού; Και όλα αυτά τα χρόνια τι κατάφερε το δημόσιο; Τα στοιχεία, όπως δημοσιεύονται στα δελτία του ΟΛΘ, είναι απογοητευτικά. Ακόμη και κατά το έτος 2007 οπότε σημειώθηκε το ανώτερο επίπεδο εργασιών  το λιμάνι λειτούργησε με υποδυναμικότητα στην διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων. Δεν αναφέρομαι στην επέκταση του έκτου προβλήτα που ακούω από την  εποχή του 1980! Εδώ και δεκαετίες ποιος  εμπόδιζε την επένδυση, όταν δεν υπήρχε καν στο μυαλό η παραχώρηση ούτε ως ιδέα.

Το κάθε λιμάνι παίζει έναν και μοναδικό ρόλο. Την διακίνηση εμπορευμάτων και ανθρώπων. Τελεία.  Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η διακίνηση τόσο μεγαλύτερα τα έσοδα, τόσο περισσότερες θέσεις εργασίας, τόσο μεγαλύτερο εισόδημα για την πόλη και την χώρα.  Ας δουμε τα δεδομένα. Το 2015 εργάστηκαν στο λιμάνι 360 εργαζόμενοι. Σύμφωνα με την μελέτη για το λιμάνι, η δυναμικότητα του θα υπερδιπλασιαστεί και θα ανέλθει στα 1,5 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια (να σημειώσουμε εδώ ότι το επενδυτικό σχέδιο του ανάδοχου του προηγούμενου διαγωνισμού πρότεινε δυναμικότητα 2 εκατομμυρίων εμπορευματοκιβωτίων-γιατί η τωρινή πρόταση έχει μειώσει την δυναμικότητα;). Με το προηγούμενο επενδυτικό πρόγραμμα ο αριθμός άμεσων θέσεων εργασίας θα ανέρχονταν στους 800 εργαζομένους και οι θέσεις σε συνεργαζόμενες με το λιμάνι επιχειρήσεις στις 2.500 θέσεις. Εάν δε λάβουμε υπόψη μας έναν μέσο πολλαπλασιαστή  εργασίας,  η κάθε θέση εργασίας από τις  3300 δημιουργεί επιπλέον 5-10 θέσεις έμμεσες θέσεις. Δηλαδή, στην πλήρη δυναμικότητα του το λιμάνι θα συντηρεί 17-30 χιλιάδες θέσεις εργασίας! Επιπλέον, με την παραχώρηση στην ιδιωτική εταιρεία θα εγκατασταθούν στην Θεσσαλονίκη εταιρείες παραγωγής που θα συνεργάζονται με το λιμάνι, όπως συνέβη στον Πειραιά με τις επιχειρήσεις που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λόγω της Cosco.

Συνεπώς, εάν λάβουμε υπόψη τα οικονομικά και κοινωνικά μεγέθη από την μέχρι τώρα πορεία του λιμανιού και το μέλλον, έτσι όπως διαγράφεται λόγω της παραχώρησης σε εταιρεία διαχείρισης λιμανιών, τότε η πλέον φιλολαϊκή πολιτική είναι αυτή της παραχώρησης.  Τότε γιατί αντιδρά η αριστερά και οι εργαζόμενοι; Δεν μπορώ να απαντήσω για τους  εργαζόμενους. Για την αριστερά ας αναλογισθούν τον Engels για τον ρόλο του  δημοσίου και των δημοσίων υπαλλήλων  σε καθεστώς καπιταλισμού.

Συμπερασματικά, ως καθηγητής οικονομικών, και επειδή με ενδιαφέρει να δημιουργηθούν πραγματικές θέσεις εργασίας, θεωρώ  ότι θα ήταν αρνητική εξέλιξη για το μέλλον της πόλης η αποτυχία της παραχώρησης. Ταυτόχρονα, θα ήταν προς το συμφέρον τόσο του επενδυτή όσο και της πόλης η παραχώρηση της χρήσης του πρώτου προβλήτα στην πόλη. Η συνέργεια αυτή θα προσφέρει οφέλη σε όλους.

Γιατί δεν πρέπει να φύγουμε από το ευρώ

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα εξηγήσει διεξοδικά γιατί η έξοδος από την ευρωζώνη και η επάνοδος σε ένα νέο εθνικό νόμισμα θα οδηγήσει σε χειροτέρευση της κατάστασης του δημοσίου χρέους της χώρας, τον μακροχρόνιο αποκλεισμό της από τις αγορές κεφαλαίων και την οικονομική συρρίκνωσή της.

Οι υπέρμαχοι της επανόδου στην δραχμή στηρίζουν σχεδόν όλη την επιχειρηματολογία τους στο ότι οι ελληνικές εξαγωγές θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές στις διεθνείς αγορές και θα βοηθήσουν την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Έχουν δίκιο; ΟΧΙ. Διότι όπως έδειξα και αλλού, η οικονομική θεωρία πουθενά δεν συνδέει την τιμή συναλλάγματος με το διεθνές εμπόριο της χώρας, παρά μόνο όταν υπάρχουν  βραχυπρόθεσμες ανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμών που μπορούν, για βραχυπρόθεσμο διάστημα, να κλείσουν με μεταβολή της συναλλαγματικής ισοτιμίας.

Ας υποθέσουμε όμως, για την οικονομία της συζήτησης, ότι μπορεί να έχει η συναλλαγματική ισοτιμία επίδραση στο διεθνές εμπόριο. Ας δούμε εάν ισχύει κάτι τέτοιο και στην περίπτωση που η χώρα βγει από την ευρωζώνη και υιοθετήσει την δραχμή.

Στην περίπτωση αυτή η χώρα έχει δυο ενδεχόμενα: α) να μην υποτιμήσει την νέα δραχμή και β) να την υποτιμήσει. Οι υπέρμαχοι μιλούν για κέρδος στις εξαγωγές, άρα θεωρούν ότι η νέα δραχμή, αμέσως μετά την εισαγωγή της, θα υποτιμηθεί. Εάν η νέα δραχμή υποτιμηθεί, τα ενδεχόμενα πάλι είναι δύο: α) η υποτίμηση να είναι μικρή,  πχ της τάξης 10-15% και β) η υποτίμηση να είναι μεγάλη, σύμφωνα με τα σενάρια που ακούγονται, μεγαλύτερη από 40% (σενάριο UBS) μέχρι 60%. Θεωρώ ότι το σενάριο της μικρής υποτίμησης, έστω και εάν υιοθετείται από ορισμένους οικονομολόγους που προτείνουν την δραχμή, δεν μπορεί να σταθεί, λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο κόστος μετάβασης από το ευρώ στο νέο νόμισμα. Θεωρώ αδιανόητο για μια κυβέρνηση να προχωρήσει σε ένα τέτοιο εγχείρημα έχοντας ως στόχο μια υποτίμηση της τάξης του 10-15%. Άρα το πιθανότερο σενάριο είναι αυτό της πολύ μεγάλης υποτίμησης της νέας δραχμής.

Από την στιγμή που θα εισαχθεί η νέα δραχμή με μια υποτίμηση 40% και πάνω, το νέο νόμισμα από την γέννηση του θα χάσει την αξιοπιστία του και οι πολίτες δεν θα το εμπιστεύονται. Για παράδειγμα, εξαγωγικές επιχειρήσεις δεν θα δραχμοποιούν το συνάλλαγμα, αλλά θα το κρατούν σε τράπεζες του εξωτερικού, και συνεπώς δεν θα υπάρχει μέρος της προβλεπόμενης εισροής συναλλάγματος.

Μετά την μεγάλη αυτή υποτίμηση, οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων θα αυξηθούν ανάλογα (πχ. πετρέλαιο, πρώτες ύλες, τρόφιμα). Άρα ο πληθωρισμός θα αυξηθεί ραγδαία με δυο σημαντικές επιπτώσεις. Αφενός μεν τα προϊόντα που προορίζονται για εξαγωγή θα χάσουν σχεδόν άμεσα το όποιο πλεονέκτημα της υποτίμησης και αφετέρου οι εργαζόμενοι της χώρας θα απαιτήσουν αυξήσεις στους μισθούς για να καλύψουν τις απώλειες από τον πληθωρισμό. Η κυβέρνηση θα έχει δύο εναλλακτικές σε αυτήν την περίπτωση. Είτε να ικανοποιήσει το αίτημα των εργαζόμενων και να αυξήσει τους μισθούς, προκαλώντας πλέον την έναρξη ενός νέου φαύλου κύκλου πληθωρισμού, είτε να μην ικανοποιήσει αυτό το αίτημα, ακολουθώντας μια νέα αντιπληθωριστική πολιτική. Θεωρώ ότι μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και μείωσης των πραγματικών μισθών μετά το 2009 και διαθέτοντας πλέον η κυβέρνηση  το δικαίωμα να «κόβει» χρήμα, το πιθανότερο είναι να ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα με αποτέλεσα την επιτάχυνση το πληθωρισμού.

Υπενθυμίζω ότι λόγω του πληθωρισμού τα αποτελέσματα των δύο υποτιμήσεων που έγιναν στη δεκαετία του 1980 (1983 και 1985) κράτησαν μόλις 7 μήνες!

Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση θα επιλέξει την ενάρετη (!) λύση και θα αρνηθεί τις αυξήσεις των μισθών. Ο πληθωρισμός που θα προκληθεί κυρίως λόγω των πρώτων υλών θα διαβρώσει άμεσα το πλεονέκτημα της υποτίμησης. Σημειώνω ότι οι εισαγωγές ορυκτών και πετρελαιοειδών και χημικών ανέρχονταν το 2010 σε 24,5 δις ευρώ (σε σύνολο εισαγωγών 63,3 δις ευρώ) όταν το σύνολο των εξαγωγών μας ανέρχονταν μόλις στα 21,5 δις. Εδώ λοιπόν ανακύπτει το ερώτημα του πως θα χρηματοδοτηθούν αυτές οι εισαγωγές, που αποτελούν την βάση της οικονομίας της χώρας και δεν αφορούν καταναλωτικές δαπάνες.

Εδώ λοιπόν εισέρχεται το πρόβλημα της ρευστότητας και της χρηματοδότησης των εξαγωγών και εισαγωγών της χώρας. Με την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη και λόγω των προβλημάτων που θα δημιουργηθούν στο χρηματοπιστωτικό τομέα (θα τα συζητήσω σε επόμενη ανάρτηση),  οι στρόφιγγες της ρευστότητας από τις διεθνείς αγορές και την ΕΚΤ θα κλείσουν εντελώς. Έτσι, αφενός μεν η χώρα θα πρέπει να εισάγει όσο ακριβώς θα εξάγει, δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση με στοιχεία του 2010 μόλις 21,5 δις. Όμως λόγω της ραγδαίας ανόδου του κόστους της ενέργειας και των πρώτων υλών, τα Ελληνικά προϊόντα δεν θα έχουν την ανταγωνιστικότητα που αναμένουν οι υποστηρικτές της νέας δραχμής.  Ταυτόχρονα, λόγω των προβλημάτων ρευστότητας θα καταστεί πολύ δύσκολη η εξαγωγική δραστηριότητα. Ήδη, σήμερα, εντός ευρωζώνης, οι εγγυητικές επιστολές ( συνήθως σε σκληρό νόμισμα) των ελληνικών τραπεζών δεν γίνονται αποδέκτες από ξένους εταίρους των ελληνικών επιχειρήσεων και απαιτούν άμεσα ρευστότητα.

Τέλος, να σημειώσω ότι όταν στην δεκαετία του 1980 τα αποτελέσματα των υποτιμήσεων κράτησαν μόλις επτά μήνες η αποβιομηχάνιση της χώρας μόλις είχε ξεκινήσει και το ποσοστό της βιομηχανίας στο ΑΕΠ ανέρχονταν γύρω στο 21-22% ενώ σήμερα ανέρχεται μόλις στο 12%! Το ποσοστό της γεωργίας έχει επίσης μειωθεί σημαντικά. Και ως αποτέλεσμα, η χώρα παράγει περίπου 75% μη εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες, όπως ακίνητα. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πως μπορεί έστω και μία μεγάλη υποτίμηση να οδηγήσει σε άνοδο των εξαγωγών.

Συμπερασματικά: θεωρώ ως επιπόλαια και χωρίς σκέψη για την δομή της ελληνικής οικονομίας την άποψη για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την επιστροφή στην νέα δραχμή για να λύσει τα προβλήματα της και να κερδίσει σε ανταγωνιστικότητα. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μεταξύ άλλων και η κατάρρευση των εξαγωγών λόγω του πληθωρισμού και της τεράστιας αβεβαιότητας που θα επικρατήσει σχετικά με το νόμισμα της χώρας, όπως συνέβη και σε άλλες περιόδους της σύγχρονης οικονομικής ιστορίας της Ελλάδας (1945-1952, 1981-1995).

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα ήθελα να ζητήσω από τους εισηγούμενους την επιστροφή στην δραχμή, να μας πουν εάν υπάρχουν χώρες των οποίων το νόμισμα υποτιμάται με μεγάλα ποσοστά και αυτές κερδίζουν στο διεθνές εμπόριο

Τώρα και έλεγχος στις πανεπιστημιακές έρευνες

Ψηφίζω ΝΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ Γιατί

Μετά από ένα περίπου χρόνο αποφάσισα να παρέμβω στον δημόσιο διάλογο με άρθρο διότι με το δημοψήφισμα που προκήρυξαν οι Τσίπρας-Καμένος-Μιχαλολιάκος, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ οι ΑΝΕΛ και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, διακυβεύεται το μέλλον της χώρας μου για πολλές δεκαετίες. Έτσι λοιπόν δηλώνω ότι ψηφίζω ΝΑΙ στο ερώτημα εάν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη ή να φύγουμε για άλλα λιμάνια ΓΙΑΤΙ:

-        Δεν θέλω να απολογούμαι στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα για την συμπεριφορά της κυβέρνησης μου. Θέλω να ξαναποκτήσω την περηφάνια μου ως Έλληνας και να μην με θεωρούν μαχαλόμαγκα που με τσαμπουκά και τραμπουκισμό θέλω να επιβάλλω την άποψη μου.

-        Θέλω η χώρα μου, έστω και με τις σημερινές δυσκολίες, να εξακολουθεί να ανήκει στις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη.

-        Θέλω οι φοιτητές να συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό ακαδημαϊκό γίγνεσθαι μέσω των προγραμμάτων της ΕΕ

-        Θέλω οι νεαροί συνάδελφοί μου να μπορούν να συμμετέχουν με τον δυναμισμό που τους διακρίνει στα ανταγωνιστικά προγράμματα της ΕΕ, να κινούνται ελεύθερα στα Πανεπιστήμια της ΕΕ και να μην χρειάζονται βίζα για μια επίσκεψη.

-        Θέλω τα πανεπιστήμια της χώρας μου να γίνουν πιο ανταγωνιστικά και εξωστρεφή και όχι κλεισμένα σε ένα αυτιστικό εσωτερικό περιβάλλον. Τα προγράμματα της ΕΕ μας έχουν βοηθήσει σε αυτό. Όλοι (εκτός των τεχνοφοβικών) γνωρίζουν ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο εκτινάχτηκε ερευνητικά με την δημιουργία του HEAL-LINK που χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ και πλέον τελειώνει τέλος Ιουνίου επιστέφοντας το ελληνικό πανεπιστήμιο στα παλιά πέτρινα χρόνια

-        Θέλω οι νέοι άνθρωποι να έχουν διέξοδο σε νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο παγκόσμιο περιβάλλον.

-        Θέλω οι έλληνες εργαζόμενοι και άνεργοι να έχουν πρόσβαση σε συνεχή εκπαίδευση ώστε να ανταποκρίνονται στις νέες απαιτήσεις της οικονομίας

-        Θέλω οι έλληνες αγρότες να έχουν εξασφαλισμένο εισόδημα για την δύσκολη δουλειά τους και να έχουν μέλλον μέσα από νέο σχεδιασμό σε υψηλότερα εισοδήματα

-        Θέλω ο Έλληνας επιχειρηματίας να αναπτύξει όλα του τα ταλέντα μέσα σε ένα ελεύθερο οικονομικό περιβάλλον χωρίς κομματικούς και γραφειοκρατικούς περιορισμούς και ολιγοπωλιακές καταστάσεις.

-        Θέλω ο εργαζόμενος να έχει εξασφαλισμένο πραγματικό εισόδημα

-        Θέλω τα παιδιά μας να μην αναγκαστούν ξεπληρώνουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη μιας χρεοκοπημένης χώρας για τα επόμενα διακόσια χρόνια

Τέλος, θέλω τα παιδιά μας να ζήσουν σε μια ανοικτή δημοκρατική κοινωνία, στην οποία η δημόσια συζήτηση βασίζεται στο επιχείρημα και όχι στον τραμπουκισμό (δες λεξικό Μπαμπινιώτη για την σημασία της λέξης) που, όπως οι ισλαμιστές σκότωσαν τους γελοιογράφους του Charlie, έτσι και στην Ελλάδα τα γνωστά trolls του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπάθησαν να «σκοτώσουν» τον Χατζόπουλο και τον Αρκά. Αείμνηστε Λεωνίδα Κύρκο ελπίζω να μην βλέπεις από κει πάνω.